Klątwa

Nie miałem innego wyboru niż wstać o 4:30 na następny dzień.  Resztę męczącego dnia spędziłem zastanawiając się no na siebie ubrać do pracy. Stwierdziłem jednak, że dobrze będzie iść w stroju codziennym tylko go trochę urozmaicić. Czyli składał się on z: czarnych, obcisłych spodni i pomyślałem o czerwonej koszuli w kratkę do tego bordowe converse. Było pięknie. Położyłem ubrania na oparciu od krzesła, wziąłem słuchawki i telefon z biurka i skierowałem się w stronę łózka. Położyłem się i zacząłem słuchać muzyki. To mnie od stresowało. Mogłem się całkowicie wyluzować przed jutrem. Nawet nie zauważyłem kiedy zasnąłem, a już było rano. Budzik darł się na całego, a ja nie miałem najmniejszej ochoty wstawać z wygrzanego łózka. Jednak zapach pysznego śniadania do mnie przyleciał i rozkazał się ogarnąć. Spojrzałem na wyświetlacz telefonu, zobaczyć ile minut się guzdrałem. Jednak nadal myślę, że życie w nie wiedzy jest lepsze. Jest godzina 5:00. Szybko się ubrałem i zszedłem na dół po schodach. Pierwsze poszedłem do łazienki, a następnie do kuchni. Matt powiedział, że może mnie podwieźć do zoo. Było mi to na rękę. Zjedliśmy w spokoju śniadanie, zabrałem rzeczy i ruszyliśmy do auta.

Droga do pracy nie była długa. Po dojechaniu na miejsce rozglądałem się za jakimś budynkiem gdzie będzie zielona tabliczka z napisem "INFORMACJA" czy coś w tym stylu. Niestety, nie znalazłem.

Przy lwach stało jakiś dwóch ludzi. Podszedłem do nich.

-Hej, wiecie gdzie są ty jakieś informacje... czy coś takiego? - oboje popatrzyli na mnie na jakiegoś upośledzonego, później na siebie i dopiero powiedzieli

-Pójdziesz tutaj prosto i następnie skręcisz w lewo. Tam są informacje. A po co ci to?

-Przez najbliższe dwa tygodnie mam tu pracować.

-Aaaa... jak w takiej sprawie to nie! Masz iść prosto i później skręcić w prawo! Wejdziesz do tego budynku i trzecie drzwi na lewo. - odezwał się drugi.

-Dzięki - uśmiechnąłem się od ucha do ucha i poszedłem w wyznaczone miejsce. Zapukałem w drewniane drzwi i usłyszałem gruby, męski głos. Wrota otworzył mi niski, przygruby mężczyzna. Ubrany był w czerwoną, świecącą koszulę, wsadzoną do bordowo-turkusowych spodni, a wszystko było przykryte czarną marynarką. Na głowie miał duży kapelusz we wszystkich odcieniach czerwieni. Przez chwilę pomyślałem, że może znalazłem się w cyrku.

-Tak? W czym mogę pomóc? - Powiedział poprawiając marynarkę.

-Dzień Dobry jestem Kibum. Mam tu pracować przez najbliższe dwa tygodnie.

-Aaaa... to ty! Nie wiedziałem, że jesteś taki punktualny! Dobra robota! U mnie masz już dużego plusa.

-Dziękuję, to... ja... będę już szedł... - ukłoniłem się - do widzenia. - odszedłem. Kurde mogłem się przynajmniej zapytać gdzie tu jest mój pokój czy coś... ale... no... co poradzę, że się stresuję.

-Hej, ty jesteś Kibum? - Jakaś dziewczyna podeszła do mnie i szturchnęła mnie za ramię. Była ona blondynką o niebieskich jak morze oczach.

-Tak, a coś się stało? Wołał mnie ktoś?

-Nie. - zachichotała - Nikt cię nie wołał. Julia jestem. Widzę, że się zgubiłeś...

-Julia... ładne imię... nie jesteś z stąd? I tak, zgubiłem się.

-Nie, pochodzę z Anglii. Choć! Zaprowadzę Cię do twojego pokoju.

-Nie musisz... - jestem nowy. Nie chciałem tworzyć jakiegoś problemu, ale mała dziewczyna trzymała przy swoim. W końcu się zgodziłem. Powiedziała, że może mnie później oprowadzić po zoo. Też się zgodziłem. Nie miałem nic lepszego do roboty... przecież na razie tylko ją tu znam. Gdy doszliśmy Julia zostawiła mnie żebym mógł się rozpakować i przyzwyczaić do pomieszczenia.

Gdy wszystko ogarnąłem, wziąłem szybki, zimny prysznic i zacząłem się szykować na spotkanie z uroczą dziewczyną. Nie, że coś do niej czuję, ja ją tylko lubię. Spotkaliśmy się przy tygrysach.

-Wiesz o legendzie?

-Jakiej legendzie? Nic nie wiem. - Powiedziałem jednocześnie spoglądając na nią jak na świruskę.

-Legenda głosi, że w ciele tamtego białego tygrysa żyje człowiek. Podobno został on przeklęty przez... - strasznie trudno było jej to powiedzieć. Wahała się.

-Kogo? - nie mogłem wytrzymać. Ciekawość zżerała mnie od środka.

-Naszego szefa. Ale to tylko legenda. Nie chce mi się w to wierzyć. 

-Ten tygrys jest zawsze taki... nie niebezpieczny?

-Tak. Od dłuższego czasu tak ma. Ja już pójdę. Nie siedź tu za długo. - uśmiechnęła się na pożegnanie i odeszła. Odwróciłem się w stronę tygrysa. Nie wydawał się straszny. Zwierzę popatrzyło na mnie. Miał duże błękitne jak niebo oczy, co pięknie komponowało się z jego białą sierścią. Odszedłem i zacząłem iść w stronę pokoju. 

*w pokoju*

-Hmm... to był ciężki dzień. - powiedziałem sam do siebie gdy wyszedłem z łazienki. Położyłem się na łóżku i próbowałem zasnąć. Jednak wszystkie wysiłki na nic. Nagle usłyszałem kroki dochodzące z korytarza, i tuż po tym głośny szelest. Ta osoba... jeśli to była osoba lekko uchyliła drzwi od mojego pokoju i patrzyła na mnie kątem oka.

-Kto tam jest? - wydukałem strasznie przestraszony.

-Nie boisz się mnie? - jedyne co w tedy wiedziałem to, to że mówił do mnie jakiś mężczyzna. Jego głos nie był jakiś stary. Mówiła to młoda osoba.

-Nie wiem kim jesteś więc nie wiem czy mam się ciebie bać. - powiedziałem już dość pewniejszym głosem

Drzwi się otworzyły i zobaczyłem w nich człowieka jeśli mogę to tak nazwać. Był w połowie człowiekiem, a w połowie... białym tygrysem.

-Kim jesteś? - Znowu głos mi się zawahał. Zrobiłem dwa kroki do tyłu bojąc się, że stwór mi coś zrobi.

-Jestem Kim JongHyun. Nie bój się mnie nic ci nie robię.

-Dlaczego jesteś w połowie tygrysem? To ty jesteś tym przeklętym chłopakiem?

-Tak to ja. Jedynie w nocy mogę się zmieniać w człowieka jeśli można to tak nazwać.

-A jeśli mogę wiedzieć... co tak dokładnie ci się stało?

-Nie nasz mojej całej legendy...?

-Nie.

-Ok, to teraz uważaj. Dawno, Dawno temu...
                                                                                            Następny Rozdział

_________________________________________________________________

Ciąg dalszy następni.

Jejku ^^ Jestem z siebie dumna, że coś takiego napisałam ^^ Mam nadzieję, że się podoba >.~ Jak zawsze pokornie proszę o komentarze i w ogóle...